Иртән торам, зур күзлекне кигән, Хатыным каршыма чыгып китә: «Син нәләйсоң, карт бүре төсле, Чәчең дә өшкән, йөзең дә җыерланган!»

«Син үзең дә гөл түгел шул», — дим мин, Ул көлә-көлә миңа күз кыса.

Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Көлге-мәзәк белән яшәп китәбез! Ул мине шаярта, мин аны кочам, Бер-беребездән без түзә алмабыз! Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Бергә булгач, без бик бәхетлебез!

Аш пешерәм: «Тәме юк бу ашның!» «Синнән башка аш буламы ник?» — дим мин. «Бар, әмма минеке тәмлерәк», — ди ул, Икәү бергә көләбез хәтта күз яшьләп.

Кичке диванда: «Бүтән хатын тапсам», — дим. «Тап, тик миннән яхшырак булмас», — ди ул. «Булмас инде», — күчемне түзем, Икәү бергә көләбез, бик күңелле.

Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Көлге-мәзәк белән яшәп китәбез! Ул мине шаярта, мин аны кочам, Бер-беребездән без түзә алмабыз! Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Бергә булгач, без бик бәхетлебез!

Төнлә уянам: ул йокламыйча, «Син төшендә кемне кочадың?» — ди. «Сине генә, сине», — дим акылсыз, Ул шундый шаян, шундый кызык.

Минсез бер көн — ул түзә алмас, Синсез бер көн — мин үләрмен, дим. Тугрылык безнең йөрәктә яшәр, Бер-беребезне чынлап сөябез.

Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Көлге-мәзәк белән яшәп китәбез! Ул мине шаярта, мин аны кочам, Бер-беребездән без түзә алмабыз! Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Бергә булгач, без бик бәхетлебез!

Идиллия — безнең өй ике, Көлә-көлә яшәү — бик рәхәт. Картаябыз, ә мәхәббәт яшьәр, Бергә булгач, без бик бәхетлебез!

Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Көлге-мәзәк белән яшәп китәбез! Ул мине шаярта, мин аны кочам, Бер-беребездән без түзә алмабыз!