Бо Салим омадем, шаҳри ғариб кор,

Аз саҳар то шом, дар даст асбобу зор.

Ҳоҷӣ Самандар кунте бошад телефон ба даст,

Мо арақ мерехтем, ӯ нишаста маст.

Рӯзҳо гузаштанд, меҳнат кардем сахт,

Ӯ бошад телефон бозӣ мекард, надошт ҳеҷ завқ .

Гуфтем Ҳоҷи кунте , кор кун ҳамқадам,

Вале гӯш накард, монд ҳамон одам.

Мо кор кардем, шабу рӯз бе дам,

Ҳаққи худро гирифтем, ҳамааш буд ҳалолам.

Агар меҳнат накунӣ, чӣ мехоҳӣ аз мо?

Пул гирифтӣ аллакай, боз чӣ даъво? Да даҳант гом

Дар роҳи мардӣ меҳнат асту ном,

На телефонбозӣ аз саҳар то шом.

Ҳар кас ки кор кунад, ҳаққи худро ёбад,

Касе ки бекор нишинад, кери мая гирад

Ин ҳаёти воқеӣ, не бозии экран,

Мард бо амалаш шавад байни мардум калон.

Ҳоҷӣ Самандар, бошад бо кер шавад калон

Бо меҳнат мешавад инсон соҳиби ифтихор.