Po zakurzonej drodze idę sam,

Ciężar wieczności spoczywa na moich barkach.

Wiatr z głębi historii niesie dawny ton,

Popiół wieków szeleścił przez ciemność.

Szedłem przez pola, gdzie fioletowe żyto

Przelana krew została obficie zmyta.

Kiedy wiatr szeptał do mnie, budząc we mnie dreszcze,

Nazwiska tych, których śmierć zabrała.

Sto razy Umierałem, ale znowu wstałem,

W końcu nie spalisz mojej pamięci ogniem.

Moja Laska prowadzi tam, gdzie nie ma drogi,

Do krawędzi urwiska, gdzie nas pochłonie...

Widziałem ogień! Słyszałem ten krzyk!

Przez lata i śmierć mój krok szedł dumnie!

W wieczności zaginiony Stary człowiek,

Mój poszarpany płaszcz jest jak cień kamiennych wież!

W piersi zamiast serca-tylko głucha pustka,

W spalonej duszy - sny popiołu garść!

Na skraju przepaści, gdzie mroczny czas,

Znowu idę tam, gdzie gaśnie szalony śmiech.