Шыны-биле чугаалаар мен:

Шыдаар-дыр сен...часкап каар бе?

Назынымда бо-ла хире чурттап келгеш,

Мындыг кижээ бир-ле дугаар таварыштым.

Мурнуу шагда улус-биле чугаа кылгаш,

Эвээш эвес четпестерин көрүп чордум,

Ынчалза-даа амга чедир олар-биле,

Анаа, эки хүндүткелдиг хөөрежиир мен.

Частырыглар турбас боор бе кылгылаар бис,

Чарлып-чирлээн, ажы-төлдүг улус турду…

Эрткен уе меңээ улуг утка бербес,

Эң-не колу – эрниң шынчы сөзү дээр мен.

Ажыы-биле чугаалаар мен, эрткен өңнүк,

Ам бо хүнде сени бодаар хөңнүм чогул,

Буруу менде, бурган мени кезеткен боор,

Бузурээчел, мелегей, чаш болганым дээш.

Оруум ажык: оолдар ам-даа баскылашкан…

Ойнап берген үең меңээ кичээл болзун.

Оода чаңгыс сөөлгү дилээм кусээдип көр:

Оол сени уттуп көрейн....шаптыктава!