Kendimi esir aldım — ve nasıl çıkacağımı bilmiyorum

Telefonlar yine dilsiz çanlar gibi susuyor,

Sesini bekledim — gece büyüdü de büyüdü.

Başa çıkacağımı, kendimi gün be gün toparlayacağımı düşündüm,

Ama kalbim yıkık bir tapınak gibi; içinde de orada da bomboş.

Kalbimdeki acılar — sessiz, sonsuz bir çınlayış,

Gel, yaralı güneşim, uykumu dağıt.

Sen ruhumun eşisin, beni biraz olsun anla,

Sarıl bana, yalvarırım, Tanrı aşkına, bir kez olsun.

Senin aşkın uğruna ölürüm — yine ve yine,

Beni biraz olsun anla, aşkıma sarıl.

Bütün pencereleri kapattım, ama cereyan — sensin,

Boş rüyalarıma kapıyı çalmadan geliyorsun.

Sessizlikten ve gözyaşlarından dualar örüyorum,

Sense bir yerlerde uzaktasın — hem de gerçekten.