Падари мо номаш Файзали,

Ҳар чӣ бипурсӣ, мегӯяд «Ҳа».

Ҳеҷ гоҳ надонад «на» ва «кам»-ро,

Меҳри фарзанд аст ҳамчун дарахти баланд.

Ҳар кӣ ояд, бигӯяд «биё»,

Ба дили меҳрубон ғам нест ҷо.

Фарогат — модар, ҳарфи ширин дар даҳон,

Ҳар ҷо ки бошем, ӯ ҳамеша дар паҳлуи мост.

Ғамро мебарад аз шонаҳои мо,

Ва меҳри худро мисли борон ба рӯи мо мепошад.

Амирхамза — беҳтарин писар дар ин замин,

Барои хоҳарон бародар, барои падар қарин.

Ҳар кӣ бубинад, гӯяд: «Ин аст сарварии баланд»,

Вай на танҳо бародар, балки химоятгари ҷовид.

Давлатбиро на ҳамсоя, на ҳамсари писар мегӯем,

Мо ӯро духтари хуни худамон медонему меҷӯем.

Волидайн ба ӯ ҳамон меҳр медиҳанд, ки ба Амирхамза,

Давлатби — барои модару падар духтари азиз аст, на танҳо як кела.

Давлатби бошад, модар мегӯяд: «Духтари ман»,