Паміж пустак, балот Беларускай зямлі,

На ўзбярэжжы ракі шумнацечнай

Дрэмле памятка дзён, што ў нябыт уцяклі,

Ўдзірванелы курган векавечны.

Дуб гальлё распусьціў каранасты над ім,

Сухазельле у грудзі ўпілося,

Вецер стогне над ім уздыханьнем глухім, —

Аб мінуўшчыне ў жальбах галосе.

На Купальле там птушка садзіцца, пяе,

У Піліпаўку воўк нема вые;

Сонца днём распускае там косы свае,

Ночкай зоры глядзяць залатыя

Хмары неба ўсьцілалі мо’ тысячу раз,

Пяруны білі з краю да края, —

Ён стаіць — гэта памяць людзкая — паказ…

Толькі гутарка ходзе такая.

На гарэ на крутой, на абвітай ракой,

Лет назад таму сотня, ці болей,

Белы хорам стаяў недаступнай сьцяной