Ман садқа шавам ба чашмони зебоят,

Бар ду лаби нозанину бар муйхоят.

Он қади расои ту ба гул зебандааст.

Як бӯса гирум зи абруи барноят.

Дӯст медорам туро хандида назар мекуни,

Дар биёбони дилам чун абр гузар мекуни.

Риштаи меҳру муҳаббат бар дилам тан мекуни.

Бо нигоҳи ҷодуят ошиқи шайдо мекуни.

Эй паричеҳра чаро ман ёди рӯят мекунам,

Рӯз то шаб фикри ту дар дили худ ҷой мекунам.

Ман бидонам ки набошад охири корам ба хайр,

Гар гиранд ҷонам зи тан ва-лек ёдат мекунам.

Ҳар даме, ки аз дур ман ру ба руят мешавам,

Мисли булбул аз қафас гӯё ки озод мешавам.

Ҳар нафасу ҳар хавасу ҳар лаҳзаи зиндагӣ,

Ёки ҷонам мешавӣ ёки зи ҷонам бигзарам.