Դպրոցի բակում՝ աղմուկ ու ծիծաղ,

Մենք էինք թագավոր՝ առանց թագի, առանց վախ,

Գրիչը ձեռքում, բայց մտքերը՝ դուրս,

Արամ ջան, դու միշտ էիր թիմի սիրտն ու լույս։

Զանգը հնչում էր՝ բայց մենք չէինք լսում,

Պատուհանից դուրս երազներ էինք նկարում,

Ու տարիները թռան՝ մի ակնթարթ,

Բայց ընկերությունը մնաց՝ ամուր ու հաստատ։

Արաաամ, հիսունը նոր սկիզբ է,

Կյանքը հիմա նոր գույնով է ժպտում քեզ,

Պարենք, երգենք՝ այս գիշեր առանց վերջ,

Քո ճանապարհը նոր է սկսվում հենց!

Դասարանից մինչ կյանք՝ անցանք միասին,

Ծիծաղն ու կատակն միշտ մեր կողքին,

Հին լուսանկարներ՝ հիշողությունների գանձ,

Յուրաքանչյուր պահ՝ ոսկի, ոչ թե պարզապես անցյալ։