Кокулои лентабоф, мисли шамол дар баҳор,

Ду зулфи сиёҳи дароз, зеботар аз ҳар як нигор.

Қадам мезанӣ ором, вале дилҳоро мебарӣ,

Бо як нигоҳат ҳатто сад ғамро дур мекунӣ.

Дар кӯча вақте мегузарӣ, ҳама мемонанд ҳайрон,

Нури чашмонат медурахшад, мисли ситораи осмон.

Кокулои лентабоф, рамзи нозу ифтихор,

Ду зулфи сиёҳи дароз, мисли шабҳои пур аз роз.

Эй духтари нозанин, ту махсусӣ дар ҷаҳон,

Бо лабханди ширинат гарм мегардад ҳар макон.

Ман ин репро мехонам аз самимияти дил,

Номи ту дар ҳар мисраъ, мисли оҳанги хушу зил.

Кокулои лентабоф, ду зулфи сиёҳи дароз,

Дар ёди ман мемонӣ, мисли беҳтарин овоз.

Ҳар қадам, ҳар нигоҳ, як суруди нав барои ман,

Ту илҳоми ин репӣ, то абад дар ин замон.