Mən tələsmirəm…

Yol özüməm…

Evdə sükut, qəlbdə min sual,

Anasız böyüdüm, dünya oldu sərt divar.

Yoxsulluq öyrətdi susmağı mənə,

Tək qalanda tanıdım öz kölgəmi gecə.

Baxışım ağırdı, sanki daş kimidir,

Amma içimdə hələ də ümid diridir.

İnanmayan çox idi, deyirdilər: “Dayan”,

Mən isə səssizcə qururdum sabahı hər an.

Gedərəm — yol qaranlıq olsa da,

Qəlbimdə bir işıq var, sönməz heç zaman.

Gedərəm — tək qalsam olsa da,

Bu yol mənimdir, dönmərəm bir an.

Kiçikdən başladım, böyük xəyal ilə,

Əllərim çirkliydi, başım dolu fikir ilə.