Нигора, ту мисли субҳи сафедӣ,

Ба дилу ҷони ман ту нур овардӣ.

Ҳар нигоҳат маро месӯзонад аз ишқ,

Бе ту зиндагӣ холист, бе маънӣ, бе ҳикмат.

Ҳар шаб номат дар хобам садо медиҳад,

Дилам танҳо ба сӯи ту раҳ медиҳад.

Ту оромии ҷони пурошӯби манӣ,

Ту ягона баҳона барои хандаҳоям.

Нигора, эй Нигора, гули баҳори ман,

Туӣ орзуву туӣ қарорими ман.

Бе ту намехоҳам як лаҳза зиндагӣ,

Бо ту зебост ҳатто дарди зиндагӣ.

Нигора, эй Нигора, рӯҳи дилам туӣ,

Ҳар тапиши қалбам ба номи туӣ.

То охири умр туро дӯст медорам,

Дар ҳар нафас танҳо туро мепарастам.

Вақте табассум мекунӣ, ҷаҳон мешукуфад,

Гӯё тамоми ғамҳо аз дилам меканад.

Ту мисли гуле, ки ҳаргиз намепажмурад,

Ишқи ман ба ту ҳар рӯз зиёдтар мешавад.

Агар борон ояд ё шамол сахт шавад,

Номи ту дар дилам мисли сипар мешавад.

Бо ту ман қавиам, бо ту ман зиндаам,

Бе ту ҳатто хандаам нимкора мемонад.