Ethereal neoclassical dream pop. Cinematic ambient. Soft male warm baritone voice, intimate whisper technique. Piano arpeggios like raindrops, weeping cello, high harmonics violin. No drums, no bass. Tempo 50 BPM. Reverb 40%, delay 20%. The voice must sound like a lullaby for an adult woman — not sung, but breathed into her ear. The final note fades out completely.

Σιγά, Εύα...

Έξω απ' το τζάμι πια δεν είναι πόλη — μόνο βροχή.

Ζωγραφίζει πάνω στο γυαλί τις επιθυμίες σου.

Είσαι κουρασμένη, το βλέπω, δεν λες ψέματα,

Κλείνω αυτόν τον κόσμο απ' τη συνείδησή σου.

Άσε τις πίκρες που ψιθύριζαν στο αυτί σου

Να γίνουν άσπρος ατμός και να λιώσουν.

Είμαι εδώ δίπλα σου, αναπνέω το χνούδι σου,

Και τα χέρια σου στα δικά μου — σαν κοπάδι

Ελαφριά πουλιά που βρήκαν καταφύγιο.

Είσαι στη ζεστασιά. Είσαι στο αίμα μου.

Άσε τις εκατοντάδες λέξεις σου,

Θα μείνω μέσα στην αγάπη σου

Για πάντα, γι' αυτή τη νύχτα, για μια στιγμή.

Επαγωδός (λίγο πιο τραγουδιστά, αλλά πάντα ήσυχα):

Κοιμήσου, Εύα, θα γίνω ο φύλακάς σου.