Həyatımda gözlənilmədən dəyişiklik gətirən sakit bir külək kimi göründü. Beşinci yanvar 2023. Adi axşam, adi internet, sadə "salam". O vaxt hələ bilmirdim ki, bu "salam" nəhəng bir şeyin, hər şeyi alt-üst edəcək bir şeyin başlanğıcı olacaq.

Söhbət etməyə başladıq. Bəzən. İşlər arasında, yuxu və təhsil arasında. İl yarım. Soyuq axşamları istiləşdirən bir il yarım məktublar, yatmazdan əvvəl eşitdiyim səsli mesajlar və hər gün artan gözləntilər. Özümü daha çox xəyal etməyə imkan vermədim, amma içəridə bir yerdə artıq bilirdim: bu adam sadəcə təsadüfi bir həmsöhbət deyil.

18 iyul 2024. Bu günü həmişə, son hücrəyə qədər xatırlayacağam. Qatar stansiyası, yay havası, bir kilometr məsafədə eşidilən öz ürəyinin döyülməsi. Mən onu gördüm. Sadəcə izdihamdan çıxdı. Və eyni saniyədə ürəyim ... dayandı. Ağrıdan deyil, yox. Xoşbəxtlikdən. Sadəcə necə mübarizə aparacağını unutdu, çünki bütün dünya bir insana qədər kiçildi.

Əllərimin titrədiyini xatırlayıram. Mən onların öhdəsindən gələ bilmədim, onlar məni başımla verdilər. Və sonra-onun qucağı. Birincisi. Ən doğma. Belə çoxdan gözlənilən. Mən onun içinə girdim və başa düşdüm: Ev yer deyil, insandır. Və öp. Dadını xatırlayıram. Zamanın necə donduğunu və mənasını itirdiyini xatırlayıram.

Münasibətlərimiz belə başladı. Onun səbrinə söykənən münasibətlər. Yəqin ki, bir insan səni həqiqi görəndə — bütün şıltaqlıqlar, əhval dəyişikliyi, mürəkkəb bir xarakterlə — və yenə də buraxmır. Bir addım deyil. Bir saniyə deyil. Bəzən düşünürəm: mənə necə dözür? Bunu necə bacarır? Və yalnız sevir. Və mən ondan bu qeyd-şərtsiz hissi öyrənirəm.

Ancaq məsafə var. Şəhərlər, kilometrlər, yollar. Bu ən çətindir. Oyanmaq və gözlərini görməmək. Əllərinizi belinizdə hiss etməyin. Dodaqlarına toxunmayın. Bəzən başınızla örtülür və yalnız gücsüzlükdən ulamaq istəyirsiniz. Ancaq bir şeyi bilirəm: Onu çox sevirəm. O qədər ki, məsafə maneə deyil, sadəcə sınaq kimi görünür.

O mənim Royalımdır. Səssizliyim və fırtınam. Səbir üçün mükafatım və ən böyük həssaslığım.