Падар, ту рафтӣ бе видоъ аз пеши ман,

Мондӣ дар дил, мисли захми ноаён.

Ман дар ғариби дур аз хоки ватан,

Нарасидам пешат, эй ҷони гарон.

Дилам месӯзад, ҳар шабу ҳар рӯз,

Ба ёди ту гиряам мешавад безавқу сӯз.

Кошки як бор туро медидаму,

Дасти туро охирин бор мегирифтаму.

Падар, бахш маро, ки дер расидам,

Ба охирин дидор нарасида будам.

Дилам пур аз дард, чашмам пуроб,

Номи ту мемонад то охири ҳаёт.

Садои ту дигар ба гӯшам намеояд,