Ман Хуршедам, ту рӯшноии дилам,

Нигораӣ ту, оромии хаёлам.

Аз рӯзи аввал, ки дидам рӯи ту,

Шуд зиндагиям пур аз ранги орзу.

Ду дил як шуданд, бе ҳеҷ фосила,

Ишқи мо гашт қавӣ мисли силсила.

Дар ҳар нафасам номи ту месарояд,

Дилам ба ишқат ҳамеша мепояд.

Эй Нигора, ту ҷони ширини ман,

Бо ту пур аз нур аст дунёи танам.

Хуршедам ман, ту моҳи осмон,

Ишқи мо мемонад то охири замон.

Худо ба мо дод як бахти бузург,

Духтарчаи мо — мисли гули хурд.

Нозанин номаш, чароғи хонадон,

Бо хандааш пур мешавад ҳар макон.

Ҳар шабу рӯзам бо ту хушбахт аст,

Ҳар лаҳза бо ту мисли ҷаннат аст.

Нигора, туӣ умеди ҳаёти ман,

Бо ту равшан аст роҳи фардои ман.

Эй Нигора, ту ҷони ширини ман,

Бо ту пур аз нур аст дунёи танам.

Хуршедам ман, ту моҳи осмон,

Ишқи мо мемонад то охири замон.