(По медленнее и грустно ) Номи ман Хуршед, писари як хонадон, Се бародару як хоҳар, ҳама дар як ҷаҳон. Салоҳиддин бародарам, Фазлиддин ҳамроҳи ман, Меҳрангез хоҳари азиз, нури чашми хонамон.

Рӯзи сахт расид, ман дар ғарибӣ будам, Барои ризқу рӯзӣ аз Ватан дур будам. Падарам бемор шуд аз дарди қанду алам, Ман намерасидам ба ӯ, месӯхт дили ман.

А-а-а-а-а а-а-а-а-а а-а-а-а-а а-а-а-а-а а-а-а-а-а

Эй падар, бахшиш, ки наомадам ба пешат, Қисмат маро бурд дур аз рӯи меҳрат. Имрӯз ҳар шаб номи туро мегирам, Бо чашмони пуроб танҳо менишинам.

М-м-м м-м-м м-м-м м-м-м м-м-м м-м-м

Як занг омад шабона, дилам ларзид аз ҷояш, Хабар доданд, ки падар рафт аз миёни мо якбора. Осмон ба сарам рехт, замин аз поям рафт, Дилам шикаст он шаб, умедам аз даст рафт.

На тавонистам бубинам рӯи охирини ӯро, На бӯса кунам дастони меҳрубони ӯро. Дар ғарибӣ гиря кардам миёни чор девор, Фарёд мекардам: «Падарҷон, як бор...»

А-а-а-а-а а-а-а-а-а а-а-а-а-а а-а-а-а-а

Модарам ҳар рӯз ғам мехӯрад танҳо, Чашмонаш пур аз ашк, дилаш пур аз дардо. Ҳар субҳ ба акси падар нигоҳ мекунад, Бо ёди солҳои гузашта оҳ мекашад.

Ману бародаронам дур аз оғӯши модар, Дар дил ҳазор захм, ҳазор дарду хавотир. Меҳрангез хоҳарам низ хомӯш гиря дорад, Дар ҳар кунҷи хона ҷойи падар холӣ мемонад.

А-а-а-а-а а-а-а-а-а а-а-а-а-а а-а-а-а-а а-а-а-а-а

Эй падар, номи ту дар қалби ман мемонад, То охири умр ёдат аз дил намеравад. Ман Хуршедам, писари ту мемонам ҳамеша, Гарчи ту рафтӣ, меҳрат зинда аст то абад дар сина.