Йо! Овози Ватан аст! Аз қуллаҳои Помир то кӯчаҳои Душанбе. Хуни мо тоза, номи мо баланд. Рӯҳи озод, хоки муқаддас. Садояшро баландтар кун, ба пеш!Ман аз замине ҳастам, ки бӯи нони гарм дорад, Ҳар як модари тоҷик дуои нарм дорад. Кӯҳҳои сарбаландаш девори ин диёранд, Фарзандони ҷасураш номуси Ватан доранд. Исмоили Сомонӣ тахти моро бисохт, Ҳеҷ як душмани дунё ин миллатро набохт. Парчами мо серанг аст: сурху сафеду сабз, Дар дили ҳар як тоҷик ин ишқ мекунад набз. Хуҷанд, Хатлон, Бадахшон, водии Рашту Ҳисор, Ин ҷо замини мардон, ин ҷост боғи баҳор. Дар куҷое ки бошам, дар ғурбат ё дар хизмат, Тоҷикистон, барои ман туӣ танҳо як давлат!Тоҷикистони азизам, ҷони ман фидои ту! Дар ҳама ҷои ҷаҳон мевазад ҳавои ту. Сари мо баланд аст, мо аз насли поку озод, Худованд ин заминро ҳамеша кунад обод! Тоҷикистон, ба пеш! Тоҷикистон, ба пеш! Ҳар касе бо туст, зиёд мешавад бахти хеш!Хатти ниёкони мо дар санги кӯҳҳо нақш аст, Ин фарҳанги бузург ба кулли ҷаҳон бахш аст. Рӯдакӣ, Сино ва Фирдавсӣ зиндаанд дар дил, Мо бо илму адаб мегузарем аз ҳар як манзил. Насли ҷавони имрӯз ба пеш меорад зафар, Дар илм, дар варзиш, дар меҳнат шабу саҳар. Ин хоки зархезро мо мисли ҷон ламс мекунем, Барои ҳар як ваҷаб мо ҷонро бахш мекунем. Чашмаҳои мусаффо, бодҳои нарми кӯҳсор, Миллати мо сарҷамъ аст, устувор ва ҳушёр. Ҳеҷ вақт хор намешавад тоҷики бономус, Рӯҳи мо мисли хуршед, равшантар аз фонус!Тоҷикистони азизам, ҷони ман фидои ту! Дар ҳама ҷои ҷаҳон мевазад ҳавои ту. Сари мо баланд аст, мо аз насли поку озод, Худованд ин заминро ҳамеша кунад обод! Тоҷикистон, ба пеш! Тоҷикистон, ба пеш! Ҳар касе бо туст, зиёд мешавад бахти хеш!Йо! Ин аст ифтихори мо. Аз таҳти дил барои ҳар як тоҷики ҷаҳон. Парчамро баландтар бардоред! Ватан яктост, модар яктост.