Дар шаҳр, ки садоест, ҳадафҳо ҳамеша қадамҳоест,

Абдумаджид, дар роҳҳо, орзуҳо дар назарҳоест.

Ҳар саҳар бо хати равшан, ба сӯи орзу меравӣ,

Роҳҳо пур аз ҳикмат, дар дилат ҳарфҳо дорӣ.

Роҳҳои дароз, бехатар, ба хона мекашонӣ,

Дар ҳар гардиш, ба ёди мо, муҳаббат мефишонӣ.

Сипос, падар, барои ҳар коре, ки мекунӣ,

Ҳар қадамро дар роҳи мост, бо муҳаббат мебарӣ.

Сипос, падар, ки ту мефаҳмӣ, дилҳои моро,

Ҳар рӯз бо меҳр, мо ба ту таъзим меорем.

Дар гармиҳои шаҳр, бо сабр, ту ҳаракат мекунӣ,

Ҳар мусофирро бо табассум, бо умед раҳнамоӣ.

Ҳар рузи нав, як ҳикоя, дар ҳар нақлиёт аст,

Бо ҳар нафас, бо ҳар назар, ту зиндагиро мебахшӣ.