Ҳоҷӣ Самандар, гӯш кун ин суханро, Ин қиссаи ҳақиқат аст, на афсонаю на хобро. Ману Салим дар майдон, ту дар телефон, Ҳоло биё ҳисоб кунем, кӣ буд дар коргоҳу кӣ дар канор.

Аз Тоҷикистон омадем бо ҳазор умед, Ману Салим меҳнат мекардем бе тарсу бе дудилагӣ. Ҳоҷӣ Самандар, ту ҳамроҳи мо будӣ, Лекин кам ба кор мерасидӣ.

Ҳоҷӣ Самандар телефон ба даст аз саҳар, Ҳоҷӣ Самандар бозӣ мекард то бегоҳ дар ҳар сафар. Ману Салим дар чангу хок, дар офтоби сӯзон, Ҳоҷӣ Самандар бошад дар экран ғарқи ҷаҳон.

Эй Ҳоҷӣ Самандар, чаро ин хел шуд? Ҳоҷӣ Самандар, вақти кор куҷо шуд? Ҳоҷӣ Самандар, баъд талаби ҳақ кардӣ, Вале Ҳоҷӣ Самандар, меҳнатро кам кардӣ.

Ҳоҷӣ Самандар, чанд бор гуфтем: «Биё кор кун», Ҳоҷӣ Самандар мегуфт: «Ҳозир», вале боз ҳамон буд. Ҳоҷӣ Самандар менишаст, телефон дар даст, Ману Салим бошем кор мекардем беисту дам

Баъд Ҳоҷӣ Самандар аз кор ҷавоб додем Ҳаққи корашро ҳам аз рӯйи ҳисоб додем Лекин Ҳоҷӣ Самандар гуфт: «Ман розӣ нестам», Ҳоҷӣ Самандар гуфт: «Ҳаққи маро хурдед ҳамаатон!»

Ҳоҷӣ Самандар, ҳақиқатро вақт мегӯяд, Ҳоҷӣ Самандар, меҳнат одамро мард мекунад. Ману Салим виҷдонамон ором аст имрӯз, Чун ҳар чӣ додем, аз рӯйи ҳисоб буд, на дурӯғ.

Ҳоҷӣ Самандар, агар кор мекардӣ паҳлӯи мо, Имрӯз намешуд ин баҳс миёни мо. Ҳоҷӣ Самандар, ин сухан барои дарс аст, Дар муҳоҷират меҳнат аз ҳама чиз болотар аст.

Ҳоҷӣ Самандар... Ном дар рэп монд, вале қоида яктост: Касе ки меҳнат кунад — сараш баланд, Касе ки вақтро дар телефон гузаронад — баҳс мемонад.