Yaltiroq dunyoning zebiga uchdik,

Yugurib-yelib biz sarobni quchdik.

Rizqimiz butun-u, lekin qalb boʻshliq,

Iymonning bogʻidan begona koʻchdik.

Oʻzganing haqqidan hazar qilmaymiz,

Gunohlar yukini nazar qilmaymiz.

Yaxshi kun oʻtyapti, ammo nega biz,

Oʻzlikni qidirib safar qilmaymiz?

Naqorat:

Ey odam, uygʻongin, qayerga qarab,

Ketyapsan joningni otashga qalab?

Tashqi koʻrinishing butun-u, lekin,

Ichdan chirib boryapsan, dunyoni talab!

Qabrda soʻralmas oltin-u durlar,

Zulmatga aylanar soxta bu nurlar.

U dunyong boy berib, bu yerda shoshing,

Ey gʻofil, koʻzing och, toʻkilsin yoshing!