(Wstęp — organy Hammonda, cichy riff gitary, mówione ciepło):

Słyszałem, że kochasz historię...

Pozwól, że opowiem ci jeszcze jedną.

Wybacz, że próbuję dać ci wiersz w twoim języku.

Ale jeśli wywoła uśmiech — już jestem spełniony.

(Zwrotka 1 — rytm spokojny, wokal miękki, narracyjny):

Przychodziłaś dwa razy do naszego sojuszu,

Jak wiatr z północy, gość z legendy, bez przymusu.

Ja, głupiec, próbowałem w pierwszy raz

Darować ci wzniosłe słowa. Teraz czas

Niech pieśń ta zabrzmi nad wirtualnym światem

I niech zostanie z tobą, jak historii kwiatem.

Wybacz mój język, może nieudolny,

Lecz jeśli się uśmiechniesz — będę zdolny.

(Refren — pełna moc, gitara, organy, wysoki wokal):

O, Ado! Demonico skrzydlata, sukubie czy micie,

Twej twarzy nie widziałem, ale w piękno wierzę skrycie.